Studenten vormen het topje van de ijsberg van een wereldwijd netwerk van webcriminelen. Planet Internet dook in dit netwerk en kreeg een uniek kijkje achter de schermen van deze gesloten wereld. Aflevering 1: de anonieme bron.

De FIOD-ECD viel op 21 april verscheidene studentenhuizen binnen. Computers vol illegale bestanden werden in beslag genomen. Maar de studenten zijn slechts een kleine schakel in de internationale scene die zich met webcriminaliteit bezighoudt.

"Ik heb er bij jou iemand op gezet, die alles gechecked heeft. Ik kan zelfs zien of je schulden hebt, wat je doet, wat voor huis je hebt. Daar zijn allemaal mensen voor. Anders is het veel te gevaarlijk om zo af te spreken.”

Mijn anonieme bron Bas heet me hartelijk welkom in de wereld van de warez-scene. De broedplaats voor het illegaal uitwisselen van films, mp3’s en software. Een circuit dat in de hogere echelons aanschurkt tegen de georganiseerde reguliere criminaliteit en waar door de topfiguren goed geld verdiend kan worden. Zo blijkt uit enkele aanhoudingen, waarbij Ferrari’s, speedboten en vuurwapens in beslag zijn genomen.

Anders vallen er klappen
Een zoektocht naar een bron in de scene via oproepen op diverse fora lijkt vruchteloos te blijven totdat Bas onverwacht reageert. Een lot uit de loterij. Want praten met de pers is een doodzonde en als het wel gebeurt dan is de regel: ‘Lieg tegen de media. Anders vallen er klappen’. Zo legt Bas uit waarom er zo weinig bekend is. Alles wordt gedaan om de dikke mist die over het warez-circuit hangt in stand te houden.

Het eerste contact met hem verloopt via e-mail. De eerste mailtjes zijn uitermate omzichtig en aftastend. Het kleine beetje informatie dat hij geeft, is desalniettemin voldoende om mijn interesse te wekken. Uiteindelijk wordt besloten een afspraak te maken. Bas is bereid Planet Internet, tegen alle regels in, een kijkje achter de schermen te geven en steekt daarmee zijn nek uit.

Hij heeft dan ook maatregelen genomen om zichzelf te beschermen. Bas is argwanend en houdt er rekening mee dat ik een infiltrant van de politie ben of iemand anders die hem iets wil aandoen. Hij stuurt enkele van ‘zijn mensen’ om me bij de Free Recordshop op het station op te vangen, zo spreken we af. Deze ‘handlangers’ blijken een aantal pubers van hooguit een jaar of zestien te zijn. De moed zinkt me dan in de schoenen en ik denk met een goed uitgevoerde grap van doen te hebben.

lees meer

   [lees andere artikelen]